Merhaba ben Fatih ,on dört yaşındayım .Tarihi müzeleri gezmeyi çok severim ve bugün Recep ile birlikte Savaş Müzesi’ne gideceğiz. İlk olarak kalktım; elimi, yüzümü yıkadım. Hafta sonu olduğu için okul sorunu yoktu. Elimi ve yüzümü yıkadıktan sonra kıyafetlerimi giyip hemen evden çıktım. Receplerin kapısını ziline bastığımda Recep’i ilk defa hazırlanmış gördüm.
Ona “Hazırsan hemen çıkalım.” diyip müzeye doğru yürüdük. Müzenin kapısının önüne geldiğimizde çok heyecanlıydık. İçeriye girdik ve içeride silahlı askerler vardı.Sanki askerler birbirine düşman gibiydi. Çünkü silahları birbirine doğruydu. Müze saat 17.00’de kapanıyormuş. Ama Recep bana müzenin saat 19.00’da kapandığını söyledi. Biz de bu yüzden saat 16.30’ta evden çıktık. Tabi herkes müzeden ayrıldı, ama biz başka bölüme geçti sanıyoruz. Ve biz askerleri incelerken bir anda Işıklar kapandı. Her yer kapkaranlıktı. Recep ile aynı anda “İmdat” diye bağırdık. Ama hiç kimse bizi duymadı. Ben biraz da olsa sakinleştim. Ama Recep, hiç de öyle değildi. Onu sakinleştirmeye çalıştım ama çok işe yaramadı. Ve 5-10 dakika bekledikten sonra müzedeki askerlerin üzerine doğru bir anda ışıklar yandı. Bir anda duraksadım. Recep bana müzedeki askerlerin hareket ettiğini söyledi. Ama ben o an İnanmasam da önümdeki askerin hareket ettiğini gördüm. Ve bir anda çığlık attım “Yardım edin!” diye. Sonra Recep çantasındaki feneri çıkarıp dış kapıya doğru koştuk. Ama boşunaydı çünkü o müzede kilitli kalmıştık. korkarak askerin yanına gittik. Sakince bize baktı, bir anda askerle göz göze gelmiştik. Ben biraz tırssam da bir tepki göstermedim. Ama zaman geçtikçe alıştım. Hareket eden iki askerden bir tanesinin üniformasında Almanya , öbüründe ise İngiltere bayrağı vardı. Askerleri incelerken bir anda bir ses geldi. Ve çıkış kapısının o anda açılıp ışık yandı. Recep ve ben müzedeki bir heykelin arkasına geçip ortalığı gözetledik. kapı kapanınca ışıklar da kapandı. Sonra ışıkların kapandığı an heykelin arkasından çıkıp feneri çıkardık. Müzeden çıktık, Recep ve ben hâlâ o korkuyu atlatamamıştık. Ben de bu an travma kalmıştı. Eve gittiğimizde Ben anneme:” Recep’in annesi çok ısrar etti kalmam için ” dedim.Recep de annesine bu yalanı söylemişti. Annelerimiz de bu yalanın üstüne gitmemişti. Recep ile ben de bir daha o müzeye gitmemeye karar verdik. Ve bu olay bizde bir travma olarak kaldı.

5-C Cemile C.